[Indya]

Oriana Fallaci - List do nienarodzonego dziecka.
Genialna i dająca mocno do myślenia.

[Miguela]

"Pokój" Emma Donoghue. Ekranizacja tej książki bodajże dzisiaj weszła do kin (muszę zobaczyć), film jest też nominowany do Oscarów i zgarnął już niejedną nagrodę.

Historia opisana w książce jest wstrząsająca i zdecydowanie warto się z nią zapoznać, ale... narracja jest straszna. Treść pełna błędów stylistycznych, gramatycznych, słownych przekładańców, zwrotów typu "najlepsiejsze" itd. Z czymś takim nigdy wcześniej się nie spotkałam i mam nadzieję, że już nie spotkam. Rozumiem zamysł (pięciolatek jako narrator), ale to było zbyt irytujące i w mojej ocenie pozycja dużo na tym straciła.

[Fajtula]

Wirtualny psycholog Ewki Klepacz - Gryz. Tytuł jakby mnie dotknął Bożym palcem przeznaczenia. Reszta w pewnym sensie też, na głównym wątku skończywszy. Wirtualny to istny psycholog moich marzeń, jego klientka - istny raj dla każdego terapeuty, bo głupia jak bucior. Niestety, czasem mam przebłyski i ją rozumiem. Czasem mam wrażenie, że cała fabuła wymodzona została z amerykańskiego kiczu. A tymczasem zwieńczenie wnerwiło mnie niesamowicie. Bywaj, nieznajoma.

[saranara15]

"W Mrok" Andriej Diakow - drugi tom trylogii opowiadającej o mieszkańcach metra w Rosji i nie tylko, po wybuchu bomby jądrowej która skaziła świat.Historia oparta jest na uniwersum Metro 2033. Równie dobra jak samo metro. Polecam jeśli ktoś lubi takie klimaty.

[Edith]

Wreszcie dokończyłam Marsjanina i Więcej krwi Jo Nesbo.

Marsjanin mi się podobał, ale błędem było wcześniejsze obejrzenie filmu. Książka nie wciągnęła mnie więc tak bardzo, bo wiedziałam co będzie dalej. Ogólnie jest ciekawa, momentami zabawna i z pewnością oryginalna. Polecam.

Więcej krwi za to to jak dla mnie kompletna strata czasu. Ogólnie nie przepadam za Jo Nesbo. Przeczytałam jego pierwszą powieść z serii o Harrym, ale kompletnie mi się nie spodobała i nie zachęciła do zagłębiania się w ten cykl, mimo iż spotkałam się z licznymi opiniami, że późniejsze jego książki są świetne.
Później przez pomyłkę narzeczony kupił mi jego Krew na śniegu, więc postanowiłam dać mu jeszcze jedną szansę. I przyznam szczerze, że byłam w szoku, bo nawet mi się spodobała. Krótka, wartka akcja z odrobiną humoru. Czytało się szybko i przyjemnie. Za to kontynuacja wieje nudą. Nie polecam i ostatniej części trylogii już pewnie nie przeczytam.

[Amb]

Tysiąc kulek Peter Pohl
Wciągający thriller tak zwany "młodzieżowy", ale równie wciągający dla czytelnika nieco starszego niż klasyczna młodzież, thriller psychologiczny z (co ważne!) matematyką w tle. A konkretniej statystyką. Definitywnie to lubię i polecam, jest tak w ogóle dość krótką książką, więc dwa wieczory i znamy zakończenie, idealny chwilowy odskok.

[powidlo]

Acz, czytam akurat książki wybrane, jedną z serii.

Robin Cook-toksyna, Erich Segal-only lobe oraz John Gilstrap-Ucieczka Natana. Wszystkie dobre, najlepsza pierwsza, może ze względu na temat. We wszystkich prawie wartka akcja (środkowa taka sobie). Takie do kawy.

[pi]

Hipoteza zła Donato Carrisi. Nieźle, choć ciut gorzej niż poprzednia.

[Amb]

W końcu udało mi się znaleźć czas na skończenie książki, którą dostałam w prezencie od pi (paradoksalnie, bo tak naprawdę mam chyba mniej czasu niż przedtem). Jest to Pożeracz myśli Stevena Halla, i, cholera, jedyny zarzut jaki mam do autora to taki, że nie wydał więcej powieści. Trafia to do mnie w stu procentach, a nawet i więcej. Na okładkach i w internetach piszą, że to literacki twór bardzo niepodobny do czegokolwiek innego, ale ja właśnie znam utwory w podobnym stylu, wszystkie pięć książek napisanych przez mojego ulubionego pisarza (David Mitchell). Ten rodzaj pisarzy chyba ma to do siebie, że wydają bardzo mało, ale pięknie treściwych powieści, nie żadne badziewia. Jeśli chodzi o samą fabułę, to równie podobnie, z radością znalazłam wstawki o Dalekim Wschodzie, historie w historii, zadziorne dziewczyny i surrealizm. I, podobnie, oceny na portalach to albo najniższe albo najwyższe noty, nigdy nic pośrodku.
Przepraszam za takie porównania, bo bynajmniej nie ma tam nic przewidywalnego ani skopiowanego, po prostu chcę zauważyć, że to jest właśnie mój, jeszcze nienazwany, ulubiony gatunek powieści.

[ Dodano: 2016-08-06, 10:48 ]
Agaty Christie Zabójstwo Rogera Ackroyda
Nie spodziewałam się zgadnąć, kto zabił, a jednak, pierwszy raz mi się udało. Może dlatego, że rozwiązanie było tak absurdalne, że aż w moim stylu. Poprowadziłabym fabułę dokładnie w ten sposób. A ponoć jest to książka, która we współczesnych autorce czasach przysporzyła jej kłopotów i naraziła na wykluczenie z elitarnego klubu autorów powieści kryminalnych. Głównie za to zakończenie, damn.

[Edith]

Prawda o dziewczynie
Nie zachwyciła mnie, nudna, bez emocji.